Kayseri’de Bir Sabah: İçimdeki Sessiz Tartışma Kayseri’nin sabahları hep biraz sert olur. Soğuk hava yüzüme vururken evden çıktığımda, içimde aynı anda hem uykusuzluk hem de tuhaf bir uyanıklık hissi vardı. 25 yaşındayım. Defterlerim dolu, cebim boş, kalbim ise sürekli dolup taşan düşüncelerle ağır. O sabah yine kendime aynı soruyu soruyordum: Düzgün karakter nasıl olur? Bunu ilk kez sormuyorum. Ama her seferinde farklı bir cevaba yaklaşıyor gibi hissediyorum. Bazen annemin sesi geliyor kulağıma, bazen eski bir arkadaşımın yarım kalmış cümlesi, bazen de aynaya bakarken kendime söylediğim yalanlar. O gün, hayatımda küçük ama etkisi büyük olacak üç sahne yaşadım. Sonradan anladım ki…
Yorum Bırak